Hoe leef je de liefde?

Liefde leven begint bij aandacht hebben voor de mensen om je heen. Wanneer je eten klaarmaakt, ben je bezig met iets wat iemand anders nodig heeft. Je denkt aan degene die straks aan tafel zit en je wilt dat die persoon goed kan eten en zich thuis voelt. Zo kan ook het opruimen van een ruimte of het klaarzetten van een stoel een uiting van liefde zijn. Je doet het met het besef dat er straks iemand komt voor wie je een plek hebt voorbereid.

Die aandacht wordt ook zichtbaar wanneer iemand met je spreekt. Je neemt de tijd om te horen wat die persoon zegt en probeert te begrijpen wat er in hem omgaat. Soms merk je daardoor dat er achter een eenvoudig antwoord veel meer zit. Iemand zegt dat het goed gaat, maar je hoort de vermoeidheid in zijn stem. Liefde beweegt je dan om even stil te staan, verder te luisteren en ruimte te geven aan wat die persoon draagt.

Daarin krijgt liefde een praktische vorm. Wat in je hart leeft, wordt zichtbaar in de manier waarop je met iemand omgaat. In je geduld, je woorden en de zorg waarmee je iets doet. Je hoeft daar niet altijd een bijzonder gevoel bij te hebben. Je kunt moe zijn en toch aandacht hebben voor een ander. Je kunt zelf een moeilijke dag hebben en toch zorgvuldig omgaan met degene die tegenover je zit. En wanneer je weinig kracht hebt, kan een klein gebaar al veel betekenen.

Wanneer wij vanuit Gods liefde leven, mogen we ons steeds meer bewust worden van de waarde van de mensen die Hij op ons pad brengt. Ook bij de mensen die elke dag dichtbij ons zijn en voor wie we zoveel gewone dingen doen. Juist daar mogen we leren om met aandacht aanwezig te zijn. Terwijl je kookt, opruimt of luistert, mag je beseffen: wat ik nu doe, raakt het leven van een ander. En ik wil dat die persoon in mijn zorg iets van Gods liefde mag ervaren.

Jezus zegt in Mattheüs 22:39:

“En het tweede, hieraan gelijk, is: U zult uw naaste liefhebben als uzelf.”

(HSV) (bible.com)

Wanneer we bij die woorden stilstaan, mogen we nadenken over hoe we zelf behandeld willen worden. Wij willen graag dat iemand naar ons luistert, dat onze zorgen serieus worden genomen en dat er geduldig met ons wordt omgegaan. We hebben behoefte aan een plek waar we onszelf mogen zijn en waar iemand aandacht heeft voor wat er in ons leeft. Vanuit dat besef mogen we ook naar de ander kijken. De mens tegenover ons heeft net als wij een hart dat geraakt kan worden, zorgen die zwaar kunnen wegen en een verlangen om gezien en geliefd te zijn.

Voor ons krijgt dit iedere week een heel praktische vorm binnen PowerHouseS. Voordat de mensen komen, zetten we alles klaar. We zetten de stoelen op hun plaats, zorgen voor het eten en drinken en bereiden de ruimte voor. Terwijl we daarmee bezig zijn, denken we aan degenen die straks binnenkomen. We willen dat er een plek voor hen is, dat ze kunnen aanschuiven en zich welkom voelen. Achter iedere stoel zit straks een mens met een eigen leven en een eigen verhaal. Iemand die vreugde meebrengt, iemand die vermoeid is, iemand die behoefte heeft aan een gesprek of gewoon even samen wil zijn. Met dat besef willen wij onze voorbereidingen doen.

Ook in het voorbereiden van de wekelijkse boodschap zit veel tijd en aandacht. We lezen en onderzoeken Gods Woord, bidden en luisteren naar wat Hij ons daarin wil laten zien. Wat we ontvangen, willen we zorgvuldig doorgeven aan de mensen die komen. Soms bereiden we verschillende boodschappen voor, omdat iedere groep een andere leeftijd heeft en met andere vragen bezig is. Daarom denken we na over hoe we de boodschap begrijpelijk kunnen maken en hoe die hen kan helpen om God te leren kennen en Zijn Woord toe te passen. Ook die voorbereiding komt voort uit liefde. We zijn al met hen bezig voordat zij binnenkomen, omdat we verlangen dat wat we delen hen werkelijk zal voeden en helpen.

Die zorg gaat verder wanneer iedereen er is. We willen aandacht hebben voor een ieder, ook voor degene die weinig zegt of zich wat op de achtergrond houdt. Sommige mensen vertellen gemakkelijk hoe het met hen gaat, anderen hebben daar meer tijd voor nodig. Daarom willen we blijven kijken en luisteren, zonder iemand te dwingen om iets te delen. Een eenvoudig gesprek, iets te drinken aanbieden of even naast iemand gaan zitten kan helpen om zich op zijn gemak te voelen. We verlangen ernaar dat mensen ervaren dat hun aanwezigheid ertoe doet en dat er ruimte is voor hen.

Ook in de persoonlijke begeleiding willen we op die manier aanwezig zijn. Wanneer iemand zijn verhaal met ons deelt, vertrouwt die persoon ons iets van zijn leven toe. Daar willen we zorgvuldig mee omgaan. We nemen de tijd om te luisteren naar wat iemand heeft meegemaakt, waar hij mee worstelt en welke vragen er leven. Tegelijk luisteren we naar God. We vragen de Vader om wijsheid en om ons door Zijn Geest te helpen begrijpen wat deze persoon nodig heeft. Het advies dat we geven, willen we van Hem ontvangen en toetsen aan Zijn Woord, zodat we vanuit Zijn waarheid en liefde kunnen spreken.

Daarbij vraagt liefde dat we aandacht hebben voor hoe we die woorden doorgeven. We willen rekening houden met wat iemand heeft meegemaakt, wat hij begrijpt en wat hij op dat moment kan dragen. Soms mogen we bemoedigen, soms samen nadenken over een volgende stap en soms met liefde iets benoemen wat moeilijk is. We willen daarin geduldig zijn en blijven luisteren. Ook wanneer we iets mogen aanreiken, blijft de ander iemand voor wie we zorg dragen, met een eigen verhaal en een eigen weg met God.

Zo zijn onze relatie met God en onze aandacht voor mensen met elkaar verbonden. Zijn liefde vormt ons hart en krijgt een uitwerking in de manier waarop we voorbereiden, dienen, luisteren en adviseren. Terwijl we met onze handen bezig zijn, mogen we Hem vragen ons te helpen oog te houden voor degene voor wie we het doen. Ook bij taken die iedere week terugkomen, willen we blijven beseffen dat onze zorg het leven van een ander raakt.

Dat is hoe wij liefde willen leven: met aandacht voor de boodschap die we voorbereiden, de stoel die we klaarzetten, het eten dat we geven en het verhaal dat iemand ons toevertrouwt. In al die dingen willen we zorgvuldig omgaan met de mens die God op ons pad brengt. Zodat die persoon in onze woorden en in onze daden iets van Zijn liefde mag ervaren: er is aan mij gedacht, er wordt naar mij geluisterd en er is ruimte voor mij.